مقالات

خانه » فرهنگی » این نیرو جبهه نمی‌شناسد! – شماره ۷۳

این نیرو جبهه نمی‌شناسد! – شماره ۷۳

73-19

سردرگمی افسران جنگ نرم در جبهه‌ی جنگ نرم:

تکلیف. همه با مفهوم این واژه آشنا هستید از همان دوران کودکی. همیشه در این فکر بودید که در مقابل عمل و حرف دیگران تکلیفتان چیست. یک موقع والدینتان می‌گفتند که این کار را بکن و این کار را نکن یا در مدرسه از معلمتان این سؤال را داشتید که تکلیف امروزتان چیست. خلاصه به برکت پدر و مادر و آموزش و پرورش همیشه تکلیفمان معین بود و می‌دانستیم چه باید بکنیم. اما بالاتر که می­آیید و وارد دانشگاه می­شوید -البته اگر دانشگاه و واحدهای آن اجازه تفکر کردن را بدهد- و شما نیز کمی دغدغه داشته باشید با مسائل جدیدی روبرو می‌شوید که ولی و نائب امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف مطرح می­کنند و شما به عنوان دانشجو گیج می­شوید که حال تکلیفتان چیست. این مشکل تازه وقتی پررنگ­تر می­شود که رسالت سنگینی بر روی دوش شما از سوی ولی زمان گذاشته شود.
پدر و مادر و معلم هم از بچگی به شما می­گفتند خوب درس بخوانید تا در آینده رشته و دانشگاه خوبی قبول شوید و زندگی خوبی داشته باشید ولی هیچ کس به شما نگفت خوب درس بخوانید و مسائل را دنبال کنید تا بتوانید در مواقع حساس پای آرمان انقلاب و امامتان بایستید. هیچ کس برای شما راه و روش این نوع ایستادن را نگفت.
اما اگر دقت کنید الگوهای نابی را داریم که در راه آرمان‌های امامشان ایستادند و جانشان را فدا کردند. بله شهدای هشت سال دفاع مقدس را می­گویم همان رزمندگان یا بهتر بگویم همان نوزادان گهواره­نشین سال ۴۲ که به ندای امامشان لبیک گفتند و با حضورشان حماسه­ها آفریدند. در این میان یک سؤال باقی می­ماند که این شهدا از کجا جبهه را تشخیص دادند و به تکلیفشان عمل کردند؟ امروزه چه شده که در این جنگ نرم نشسته­ایم و وقتی بیدار می­شویم تازه می­فهمیم که دشمن به درون مملکت ما نفوذ کرده است و ما هنوز عکس‌العملی نشان ندادیم که هیچ بعضا در زمین دشمن نیز بازی کرده­ایم. چرا از آن بصیرت شهدایی خبری نیست؟ چرا منتظر نشسته‌ایم تا برایمان تکلیف را تعیین کنند؟ اشکال از کجاست؟ از ماست یا زمانه؟
در دانشگاه‌ها هر روز بحث و موضوع و دوره‌ای شروع می‌شود و زود سرد می‌شود و به انتها نمی‌رسد. چرا؟ هیچ کس هنوز به تکلیف اساسی خودش پی نبرده است که بداند در این شرایط و زمانه چه باید بکند. همگی منتظر هستیم تا کسانی مثل والدین و معلم بیایند و تکلیفمان را مشخص کنند. رزمندگان جبهه را شناختند اما چرا دانشجویان این زمان تکلیف را نمی شناسند؟ چرا هر چه ورودی­های جدید وارد دانشگاه‌ها می­شوند سنگ خود و زندگی راحت خود را به سینه می‌زنند و کمتر به دنبال تکلیف هستند.
در گذشته این جبهه­ها بود که نیرو نداشت و امروزه این نیروها هستند که جبهه ندارند. این نیرو احساس تکلیف می­کند و به محیطی مانند علوم انسانی وارد می­شود اما نه دانشگاه و نه واحدهای دانشگاهی ما آن‌گونه که باید نیستند چون خاست‌گاه آن‌ها متفاوت است و دانشجویی که با علاقه و دغدغه فراوان وارد دانشگاه شده است پس از چندی در این سیستم دانشگاهی هضم می‌شود و تمامی آرمان‌های خودش را فراموش می­کند. فقط تعدادی توفیق حضور در مدرسه عشق را پیدا می­کنند تا امید اماممان قطع نشود.
چرا این دانشجویان به فکر خود نیستند و با این نوع زندگی کنار می­آیند تا عمر دانشگاه آن‌ها که مهم‌ترین قسمت عمرشان است لنگان لنگان به پایان برسد. چرا هیچ انقلابی نه در درون این افراد و نه در بیرون در مقابل این سیستم صورت نمی­گیرد. این دانشجویان و این دانشگاه‌ها نیاز به یک انقلاب دارند. بسیج دانشجویی مأمن و جایگاه خوبی برای این انقلاب‌های علمی است همان‌گونه که تا به حال بوده است. شهیدان راه علم را نگاه کنید که روحیه بسیجی­های حضرت روح­الله را داشتند و بسیجی حضرت آقا شدند و تکلیفشان را آن‌قدر خوب شناختند و انجام دادند که توفیق شهادت پیدا کردند.
بروید سبک زندگی این شهیدان را مطالعه کنید و از این زندگی روزمره دانشجویی بیرون بیایید و به جای این‌که بشوید یک کارمند ساده که صبح به محل کار برود و ظهر برگردد در آغوش خانواده استراحت کند، بشوید سرباز حضرت آقا و امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف. بیاییم یک سبک زندگی متعالی را برای خودمان انتخاب کنیم. شهدا همه چیزشان امامشان بود و در به در امام و آرمان انقلاب بودند. چرا ما این‌طور نباشیم در حالی‌که امروزه همه قائل به وجود جنگ نرم هستیم و می‌دانیم که از جنگ سخت بسیار خطرناک­تر و جبهه­های آن ناشناخته­تراست اما باز در خواب غفلت به سر می­بریم تا فتنه جدیدی پیش بیاید نکند پس از اماممان از خواب برخیزیم.
شهدا و جانبازان و رزمندگان وقتی همه خواب بودند آن‌ها بیدار بودند و این بود که حماسه­ها آفریدند. چرا به دنبال سبک زندگی انقلابی نیستیم؟! شهدا حتی چند لحظه نمی­گذاشتند حرف امامشان زمین بماند اما ما آن‌قدر امروزه تعلل می­کنیم تا اماممان از خودش خرج کند؛ آیا بیدار شویم یا نشویم! سبک زندگی امروزه برای دانشجویان باید جهادی باشد اگر این‌گونه بود خدا جبهه را مشخص می­کند و راه را نشان می­دهد: «والذین جاهدوا فینا لنهدینّهم سبلنا» بروید داخل کار و از خدا مدد بجویید و راه را اگر نرفته­اند نترسید و ناتوان نشوید. شما شروع کنید و بنای آن را بگذارید و تمامی تلاش و سعی خود را در آن جبهه بگذارید تا ان‌شاءالله شرمنده امام و شهدا نباشیم و شهادت نصیبمان شود.

نظر بگذارید