مقالات

خانه » باء بسم الله » «حیات» عاشورایی… – شماره ۷۴

«حیات» عاشورایی… – شماره ۷۴

1

ماه محرم است و جان و دل اهل «حیات» به یاد سالار شهیدان داغ‌دار و سوخته. «حیات» از کودکی آموخته است که فرهنگ حسینی را میزان و الگویی برای حرکت در مسیر پر فراز و نشیب عصر مدرن قرار دهد. حیات از عاشورا آموخته است که باید «درد» داشته باشد. حیات بعد از کربلا معنی «دشمن» را فهمیده است و آموخته است که حرکت در مسیر مصباح‌الهدی نیاز به خون دارد… «حیات» بعد از عاشورا طعم شیرین مقاومت در برابر سختی‌ها و دشمنی‌ها را چشیده است.
شاید با نگاهی دقیق، عاشورا ارزشمندترین گوهر حیات باشد که روح آن را زنده نگه می‌دارد و یادمان باشد چیزی که ارزشمند شد، آفتش بسیار زیاد است؛ هم زیاد است و هم خطرناک. مخصوصا که خون‌های عاشورا زنده‌کننده‌ی ایمان در دل تمام آزادگان جهان است و این، خشم دشمنان را بر می‌آورد و آنان در جهت خاموش کردن چراغ فروزان کربلا از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کنند. پس لازم است چون دُرّ گران‌بهایی از عاشورا محافظت کنیم، وگرنه از عاشورا سلاحی خطرناک برای مقابله با خودمان می‌سازند…
تعبیر حکیمانه‌ای دارد آن پیر خمین در توصیف اسلام آمریکایی و اسلام ناب محمدی صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم، که «اسلام آمریکایی همان نسخه‌ی بدلی و گمراه‌کننده‌ی اسلام ناب هدایت‌گر و تعالی‌بخش انسان است». در همین طریق، با الگوگیری از آن پیر فرزانه باید حواسمان به «عاشورای حسینی» و «عاشورای آمریکایی» باشد. آن محرم و صفر زنده نگه‌دارنده اسلام است که کابوس روز و شب دشمنان باشد.
عده‌ای نگاهشان به عاشورا چون یک واقعه‌ی تاریخی است که در آن، در سال ۶۱ هجری امام حسین علیه‌السلام به دست مزدوران خلیفه‌ی وقت به شکل ناجوان‌مردانه‌ای به شهادت رسیدند و لازم است در سوگ آن مصیبت عظیم، خون بگرییم. در حالی که عاشورا یک جریان است که تا ظهور منجی بشریت ادامه دارد.
جنگ حق و باطل همیشه هست و مرد میدان می‌طلبد، کسی که حاضر باشد همه‌ی دار و ندار خود را در راه اسلام فدا کند. «حیات» سعی دارد با الگوگیری از عاشورا یزید و شمر زمان را بشناساند و چون راه و رسم اباعبدالله و یارانشان، با آنان به مبارزه برخیزد. «حیات» اگر بر امام حسین علیه‌السلام گریه می‌کند، نه فقط به خاطر مصیبت‌های ایشان است، بلکه این سوگواری راهی است برای ایجاد پیوند عمیق معنوی با سالار شهیدان برای پیمودن راه ایشان…
در عاشورای آمریکایی چه بسا مراسم، بسیار با شکوه و حزن‌انگیز بر پا شود و امام حسین هر سال در مقابل چشمان مردم به فجیع‌ترین شکل به شهادت برسد، ولی این خون شهید که باید زنده‌کننده‌ی راه شهید باشد، جز اشک چشم ثمری ندارد، این عاشورا ضرری برای آمریکا و مستکبران جهان ندارد. به همین خاطر مستکبران از آن حمایت می‌کنند، چون عاشورای آمریکایی، سرگرم‌کننده‌ی افراد جامعه است تا با کفر و استکبار سر و کار نداشته باشند و در لاک غفلت خود بیش از پیش فرو روند.
عاشورا باید انقلابی باشد، هم انقلابی درونی ایجاد کند و هم انقلابی بیرونی. یعنی به کمک نیروی معنوی و هدایت‌گری سیدالشهدا، هم دشمنان درونی مثل شهوت، غضب، تکبر و… را در پیکار جانانه‌ای نابود کند و هم عاملی باشد برای مبارزه با دشمنان خارجی که مستکبران دنیای کنونی هستند. «یا لَیتنا کُنّا مَعکُم فَأفوزَ فوزًا…»؛ ای سالار شهیدان! کاش ما هم در کربلا با تو بودیم و به فوز عظیم شهادت نائل می‌گشتیم. حال کشتی نجات ما باش تا در مسیر تو قدم برداریم و ما را به یاران خود برسان که با پیوستن به تو به خون خود ارزش دهیم…

نظر بگذارید